Siarczanowe i chlorowo-sodowe gorące źródła radioaktywne (do 56°C) wspomagające leczenie schorzeń reumatycznych i narządów ruchu są znane od czasów antycznych. Przekazy o nich pojawiają się już podczas wyprawy wojsk rzymskich na Dację (I w. n.e.). Po zajęciu Dacji Rzymianie nazwali miejscowość Thermae Herculi, wznieśli w niej świątynię, kilka łaźni i pomnik Herkulesa, ponieważ z nim kojarzono moc, która miała wypływać wraz z wodą z okolicznych gór.

Czczono tu również Eskulapa (bóg sztuki lekarskiej) i boginię Higieję. Uzdrowisko działało z powodzeniem przez 170 lat, następnie w trakcie wędrówek ludów i przemarszów wojowniczych plemion zostało zniszczone i zapomniane – odkryto je ponownie pod koniec XVIII w. W następnym stuleciu cieszyło się ogromną popularnością, a odwiedzali je m.in. cesarz Franciszek Józef i jego żona Elżbieta Bawarska (Sissi).

Obecnie większość wspaniałej XIX-wiecznej zabudowy jest w ruinie, ale po latach kryzysu Baile Herculane zaczyna odżywać. Niezbyt wygórowane ceny w hotelach przyciągają mniej zamożnych urlopowiczów. Są wśród nich nie tylko kuracjusze, ale także miłośnicy górskich wędrówek – okoliczne góry Cernei i MehedinÞi są bowiem jednym z nielicznych miejsc w Karpatach, gdzie spotkać można prawdziwie bałkańskie krajobrazy.

Podstawową atrakcją w kurorcie są oczywiście kąpiele termalne w basenach i łaźniach. Niektóre ośrodki wymagają skierowania lekarskiego, ale niekiedy pani pilnująca przybytku przymyka oko na brak kwitka, a nierzadko lekarz wystawi go bez większych problemów.

Łaźnie Neptuna lub Siarczane w klasycznym secesyjnym pałacu (częściowo w remoncie) istnieją od pierwszej połowy XIX w. Kąpieli zażywa się w niewielkich basenikach, a skierowanie najłatwiej otrzymać u dr. Silvoæanu pracującego w hotelu Hercules. Łaźnie są też w hotelu Apollo. Najlepszym miejscem na relaks są przeznaczone specjalnie dla turystów łaźnie Ætrand Terma (bez skierowań, temperatura wody 30°C; z basenem na wolnym powietrzu oraz mniejszymi krytymi basenikami. Można też skorzystać z łaźni w hotelu Roman, których dzieje sięgają czasów starożytnych. Pozostałe po Rzymianach ruiny pieczołowicie odbudowano, a nad nimi wzniesiono hotel. Na drugim piętrze funkcjonuje zwykły współczesny basen.

Na terenie uzdrowiska rozrzucone są źródełka z wodą mineralną charakteryzującą się wysoką zawartością siarki (łagodzącą problemy żołądkowe), niektóre fantazyjnie obudowane. Izvorul Neptun II w pobliżu hotelu Herkules to kamienna altanka, gdzie z lwiej głowy leje się woda, obok jest skromniejsze źródło Neptun III. Blisko hotelu Roman wypływa Izvorul Hercule II.

W centrum, w głębi str. Cernei, stoi ciekawy budynek dawnego kasyna wybudowany przez Habsburgów w 1800 r., połączony z pawilonami, w których mieściły się hotele (obecnie w remoncie). W części kasyna urządzono skromne Muzeul de Istorie (Muzeum Historyczne. Przed kasynem nie sposób przeoczyć ogromnej 200-letniej sekwoi.

Kilka kilometrów w górę doliny Czernej znajdują się prymitywne baseny termalne „7 izvoare” (ok. 50 min pieszo z uzdrowiska). Miejsce można rozpoznać bez trudu po zaparkowanych samochodach i rozbitych przy drodze namiotach. Kąpiel w źródłach jest darmowa. W okolicy działa kemping a także kilka budek z fast foodem i napojami.

Najdłuższymi dopływami Dunaju na terytorium Rumunii są: Aluta, Muresz, Prut (rzeka graniczna między Rumunią a Mołdową), Seret (Siret), Jałomica (Ialomiţa), Samosz i Ardżesz (Argeş). Większość rumuńskich rzek wypływa z Karpat, nierzadko tworząc malownicze przełomy, takie jak Przełom Czerwonej Wieży (Turnu Roşu) na Alucie.

Jeziora w Rumunii (ponad 2300) są raczej nieduże: ich łączny obszar wynosi przeszło 2600 km2. Największą powierzchnię ma liman Razim (415 km2), oddzielony od Morza Czarnego wąską piaszczystą mierzeją. Wiele jezior znajduje się na terenach górskich, na wysokości ponad 1500 m.

Zingarina przybywa do Transylwanii, by w sercu Rumunii odnaleźć mężczyznę, którego kocha. Spotkała Milana we Francji, ale pewnego dnia ten zniknął bez słowa wytłumaczenia. Dziewczyna, mimo że spodziewa się dziecka, rzuca się w wir poszukiwań w towarzystwie nie odstępującej jej na krok przyjaciółki, Marie.

Na jednym z ludowych festynów Zingarina odnajduje kochanka, jednak zostaje przez niego odrzucona. Wściekła i obolała emocjonalnie porzuca Marie, która jest jedynym ogniwem łączącym ją z przeszłością i próbuje stopić się z nieznanym krajem. Spotyka samotnika Tchangalo, mężczyznę, który tak jak ona, nie ma korzeni i nie zna granic…

Para wyrzutków – wędrowny paser i ciężarna dziewczyna ostentacyjnie nosząca cygański strój – przemierza odrealnione, puste i ośnieżone pejzaże. To właśnie tu – w krainie postkomunistycznej ruiny i pogańskich rytuałów, biedy i wszechogarniającej fiesty, smutnego zawodzenia żebrzących dzieci i żywiołowej muzyki – Zingarina będzie szukała ukojenia i wewnętrznego spokoju.

Na przystawkę

Rumuni zwykli rozpoczynać biesiadę od apéritifu. Najczęściej będzie to śliwowica lub owocowa brandy – ţuică na Wołoszczyznie i Mołdawii, palincă w Siedmiogrodzie, horincă w Maramureş; trunki domowej roboty zawierają od 40% alkoholu, czasem dochodząc nawet do 60 – 70% . Wraz z karafką i kieliszkami na stół zawita przystawka, taka jak slană – wędzona szynka wieprzowa, tobă – rodzaj salcesonu z podrobów wieprzowych, caltaboşi – gotowane wątroba i nerki wieprzowe, posiekane, a następnie owinięte w jelita wieprzowe, lub kromki chleba z zacuscą – pastą z warzyw gotowanych w dużej ilości oleju, często wspaniale pikantną i salată de vinete – pasta z bakłażanów.

Pasterskie specjały

Mamałydze (mămăligă, przyrządzanej na gęsto z mąki kukurydzianej) należy się osobne miejsce. W Polsce pięknie nazywana „słońcem na talerzu”, jest ona najbardziej tradycyjną i zarazem najbardziej literacką potrawą rumuńską. Bardzo prosta, była (i nadal jest) codzienną potrawą na wsi, gdzie chleb jadano tylko w niedziele i święta, spożywaną ze wspólnego naczynia, okraszoną niczym więcej jak tylko kawałkami sera (telemei), masłem i śmietaną; tak przyrządzoną mămăligę cu brânză şi smântână serwuje się w każdej restauracji z kuchnią rumuńską. W Siedmiogrodzie posmakować można mamałygi zwanej taci şi-nghite (co dosłownie znaczy: zamknij się i połknij); zapiekana w piecu, posiada dwie warstwy kaszy kukurydzianej oddzielone warstwą sera, masła i jajek. Wędrując górami i odwiedzając owczarnie, nie dostaniemy jednak żadnego z powyższych dań. Możemy natomiast zostać poczęstowani potrawą o nazwie bulz ciobănesc – plackami z gęstej mamałygi nadzianymi brânzą de burduf i smażonymi bezpośrednio na żarzących się węglach. Na dokładkę skosztować można balmoş; do gotującej się mieszanki masła i dużej ilości kwaśnej śmietany pasterze dodają mąki kukurydzianej i tak powstaje wyborna pasterska mamałyga, którą podaje się ze zsiadłym mlekiem i telemeą.

Wrzące ciorby

Rumuni raczej rzadko jedzą lekkie zupy (supă). Dużo wyżej cenią sobie zawiesiste ciorby, często przecierane z warzyw, zawierające mięso i okraszone śmietaną. Jest wiele rodzajów ciorb, stąd wymienimy tylko najpopularniejsze: ciorbă de burtă – flaczki, zawsze podawane z kwaśną śmietaną i ostrą papryką; ciorbă de perişoare – z klopsikami; ciorbă ţărănească – zupa chłopska z wielu warzyw i wołowiny; ciorbă de potroace – rosół drobiowy z dużą ilością kwaśnicy, znany z dobroczynnych właściwości, dla tych, którzy zabawili się zanadto poprzedniego dnia; ciorbă de varză cu smântână – kapuśniak z kwaśną śmietaną. Wśród nielicznych lekkich zup popularnością cieszy się supă cu găluşti – z kluseczkami z lanego ciasta. W delcie Dunaju koniecznie trzeba spróbować natomiast znakomitej borş pescăresc – barszczu rybnego, na wodzie z Dunaju, z mamałygą. Szczególnym rodzajem zupy podawanej zwłaszcza w okresie Świąt Bożego Narodzenia jest piftie – bardzo smaczna galaretowa wieprzowa zupa z czosnkiem. Wegetarianie mogą spróbować ciorby de legume – zupy jarzynowej.

Pięciogwiazdkowe sarma

Choć można je znaleźć także i w innych bałkańskich krajach, to jednak gołąbki (sarma) są uważane przez większość Rumunów za danie narodowe (pomimo tego, że pochodzą z Turcji, gdzie zamiast wieprzowiny do farszu używano baraniny). Można je spotkać przyrządzone podobnie jak w Polsce – w liściu kapusty, ale kiszonej (sarmale în foi de varză murată), albo też na sposób bałkański – w liściu winorośli (sarmale în foi de viţă); oba rodzaje dusi się w sosie pomidorowym. Dla wzmocnienia smaku niektórzy kucharze przed włożeniem garnka do pieca dodają trochę smalcu i szynki. Sarmy najlepiej smakują podawane z mamałygą, kwaśną śmietaną i ostrą papryką. W okresie postuprawosławnego podaje się sarmale de post – faszerowane ryżem z przyprawami. W delcie Dunaju można zakosztować sarmali cu peşte – gołąbków rybnych (!). Z kolei w Maramureszu, zwłaszcza na święta Bożego Narodzenia, gotuje się wyśmienite sărmăluţe în cuib (gołąbeczki w gniazdach, trudne do znalezienia w restauracjach). Są to małe gołąbki wkładane kolejno jeden w drugi z różnymi farszami: wołowym, wieprzowym i baranim. Czyż nie są one doskonała ilustracją rumuńskiej mozaiki kulturowej? Uwielbiana na nizinach wieprzowina, pasterska, „górska” baranina oraz siedmiogrodzka cielęcina.

Łuk Triumfalny
Pierwotnie zbudowany z drewna w roku 1922 by uhonorować odwagę rumuńskich żołnierzy walczących w I Wojnie Światowej, wkrótce wykończony w granicie. Zaprojektowany przez architekta Petre Antonescu liczy sobie 27 metrów wysokości. Zwiedzający mają możliwość wejścia na szczyt łuku by móc podziwiać rozciągającą się stamtąd panoramę miasta. Warto zwrócić uwagę na zdobienia budowli, wykonane przez znanych rumuńskich artystów.

Plac Rewolucji
Właśnie tutaj miały miejsce ostatnie chwile rządów Nicolae Ceausescu 21 grudnia 1989.
Polityk oglądał z balkonu gromadzący się na placu tłum przeciwny komunistycznemu reżimowi, by w końcu ewakuować się helikopterem. W okolicach placu znajduje się także wiele innych imponujących zabytków.

Pałac Królewski
Wzniesiony w latach 1927 – 1937 w stylu neoklasycystycznym, był rezydencją króla Karola I i jego syna Mihaia aż do upadku monarchii w wieku 1947. Aktualnie znajduje się w nim Narodowe Rumuńskie Muzeum Sztuki. Tuż przy pałacu jest położona Sala Koncertowa, zbudowana w roku 1960 i pierwotnie przeznaczona na miejsce kongresów komunistycznych. Dziś jest miejscem wielu wydarzeń kulturalnych.

Ateneum Rumuńskie
Ukończone w 1888 roku, jest budowlą zaprojektowaną przez francuskiego architekta Albert Gallerona. Jego budowa została sfinansowana właściwie prawie w całości przez dotacje ludności. Gdy fundatorom skończyły się środki, przeprowadzono kampanię „Wydałbyś leja na Ateneum?”, która odniosła sukces na tyle, by jego budowa została zakończona pomyślnie. Zgodnie z nazwą, Ateneum przypomina starożytną świątynię, przede wszystkim dzięki wysokiej kopule oraz doryckim kolumnom. Wewnątrz znajdują się liczne zdobienia, np. w formie złotych liści, kolumny z różowego marmuru, miedziane żyrandole zwieszone z sufitu na podobieństwo diamentów. Ateneum jest wykorzystywane jako sala koncertowa i może poszczycić się świetna akustyką.

Narodowy Klub Wojskowy
Imponujący budynek, zbudowany dla rumuńskiej armii w stylu neoklasycystycznym w roku 1912. W założeniu miał być miejscem przeznaczonym tylko dla wojska. W jego salach balowych nadal odbywają się uroczyste bankiety armii, a w pomieszczeniach na piętrach znajdują się wojskowe biblioteki i sale szkoleniowe.

Pałac Banku Oszczędnościowego
Budowla ta może się poszczycić najpiękniejszą neoklasycystyczną fasadą w mieście. Pochodzi z XIX wieku, a autorem jej projektu jest Francuz Paul Gottereanu, który w latach 1875 – 1900 zaprojektował także ponad 50 innych budynków w Bukareszcie! Pałac jest w kształcie kwadratu, a najciekawszym elementem jest sklepienie składające się głównie ze szkła, co zapewnia naturalne oświetlenie wnętrza.

Stary Dwór Książęcy
Jeden z najciekawszych zabytków Bukaresztu, rozbudowany w XV wieku przez Włada Palownika. Lokalne podania głoszą przerażające legendy o więźniach przetrzymywanych i torturowanych w jego lochach. Niestety, jak łatwo przewidzieć, do dzisiejszych czasów przetrwało niewiele z oryginalnego budynku. Wewnątrz znajduje się założone w 1972 roku muzeum, a obok uznawany za najstarszą cerkiew w mieście, Biserica Curtea Veche, pochodzącą z 1559 roku. Cerkiew służyła swego czasu jako miejsce koronacji rumuńskich królów. Niektóre ze znajdujących się w niej fresków przetrwały do dziś.

Zajazd Manuka
Ostatnio odnawiany, najstarszy hotel w mieście. Wewnątrz można znaleźć restaurację, winiarnię, kilka sklepów i barów. Znajduje się w sąsiedztwie Starego Dworu Książęcego. Powstał w 1808 roku i należał wówczas do bogatego Turka Manuc-Beia, skąd wziął nazwę. Co ciekawe, to właśnie tutaj podpisano w 1812 roku traktat pokojowy kończący wojnę rosyjsko – turecką. Dziedziniec zajazdu otaczają piękne, zabytkowe krużganki.

Ulica Lipscani
Nazwa pochodzi od kupców, którzy niegdyś przybywali tu ze swoimi towarami z odległego Lipska. Wokół uliczki znajdują się także inne, równie ciekawe, łącznie nazywane czasami mianem dzielnicy Lipscani. W tym miejscu zachowało się wiele XIX wiecznych kamieniczek w secesyjnym stylu, ale można się natknąć na budowle w różnych stylach: od neoklasycystycznego po barokowy. W okolicy jest wiele galerii sztuki i sklepów z antykami, nadających niepowtarzalny klimat. Można też zrobić zakupy w sklepikach rozsianych po ulicy.

Plac Uniwersytecki
Popularne miejsce spotkań w Bukareszcie. Na środku placu 10 ustawionych na wysepce kamiennych krzyży upamiętnia ofiary rewolucji z 1989 roku. Przy placu są położone ciekawe zabytki, m.in. Uniwersytet Bukaresztu, założony już w 1864 roku. Również tutaj znajdziemy najstarszy szpital miasta – Szpital Coltea z roku 1704. Przy placu znajduje się też neogotycki Pałac Sutu.

Nawet reżim komunistyczny i megalomańskie zapędy Nicolae Ceausescu pozostawiły w mieście warte zwiedzenia zabytki. Pałac Parlamentu (wcześniej znany jako Pałac Ludowy) jest monumentalnym budynkiem o wymiarach 270 x 240 metrów, wysokim na 86 metrów. Stanowi siedzibę obu izb rumuńskiego parlamentu i znajduje się w Księdze Rekordów Guinnessa – jest największym na świecie budynkiem wykorzystywanym dla celów administracyjnych, w tej kategorii także najcięższym i najdroższym tworem. Ma 1100 pokojów i 12 pięter. Pałac udowadnia, że nawet architektura doby komunizmu może być piękna. Zbudowano go jednak kosztem dużej części zabytkowej dzielnicy miasta, z czym ówczesne władze nie miały zamiaru się liczyć. Wnętrze jest tak luksusowe, że momentami może przytłoczyć zwiedzającego. Kolejnym ciekawym komunistycznym zabytkiem jest Centrum Obywatelskie, zbudowane wcześniej, ale znacząco przebudowane w latach 80 XX wieku.

Ciekawa jest historia żydowskiej dzielnicy Bukaresztu. Napływ kupców tej narodowości do miasta miał miejsce w XVII wieku. Faktem wartym odnotowania jest to, że pomimo całkiem licznej populacji Żydów w Bukareszcie okres holocaustu nie przebiegał tu tak dramatycznie jak np. w Polsce. Na początku XX wieku miasto mogło się poszczycić 70 synagogami, niestety do dzisiejszych czasów przetrwało jedynie 7. Do najciekawszych należą: Unirea Sfântă (bardzo malownicze wnętrze inspirowane sztuką mauretańską, romańską i bizantyjską, aktualnie mieści się w niej Muzeum Historii Żydów), Wielka Polska Synagoga, Templul Coral. Ciekawostką jest Państwowy Teatr Żydowski.

Muzea i galerie
Bukareszt jest miastem obfitującym w muzea. Najbardziej znane jest Muzeum George Enescu, przesławnego rumuńskiego kompozytora i skrzypka. Bardzo popularne są także odwiedziny w Muzeum Wsi działającym od 1906 roku. Wewnątrz można obejrzeć ponad 90 tysięcy eksponatów. Sama kolekcja garncarska obejmuje ich ok. 18 tysięcy. W 1996 roku Muzeum Wsi otrzymało tytuł Europejskiego Muzeum Roku. Narodowe Muzeum Sztuki znajduje się w dawnym Pałacu Królewskim i prezentuje głównie dzieła sztuki najbardziej znanych artystów rumuńskich: Grigorescu, Amana iAndreescu, wczesne rzeźby Brancusiego. W sali europejskiej wystawia się dzieła El Greco, Rembrandta, Moneta, Renoira, Rubensa. Z innych ciekawych miejsc można wymienić Muzeum Militariów, Muzeum Starych Map i Książek oraz Muzeum Kolei Rumuńskiej.

Parki i ogrody
Bukareszt jest „zielonym” miastem, dlatego warto też wspomnieć o Ogrodach Cismigiu: jest tu ponad 30 tysięcy gatunków roślin do obejrzenia, można też wypożyczyć łódkę, wypić piwo w ogródku piwnym i zagrać w szachy przy specjalnych stolikach. Miejski Ogród Botaniczny ma uboższa ofertę – tylko 5 tysięcy gatunków roślin – ale można tam zwiedzić Muzeum Botaniki. Do popularnych parków należą zaś Park Karola I oraz Park Herastrau.

Niestety reżim Nicolae Ceauşescu doprowadziły do jego totalnej ruiny i upadku. Zniszczył on większość miasta, w tym wiele zabytków – 22 cerkwi stawiając na ich miejsce betonowe symbole „swojej władzy”.

Położony jest nad rzeką Dymbowicą w południowo-wschodniej części Równiny Wołoskiej, jak Rzym na siedmiu wzgórzach. Wzgórza Bukaresztu to: Mihai Vodă , Patriarchalne , Radu Vodă .Cotroceni, Spirei, Văcăreşti i Sfântu Gheorghe Nou.

Pierwsze wzmianki o Bukareszcie pochodzą z 1495 roku. Legenda mówi, iż Bukareszt został założony przez pasterza o imieniu Bucur. Jednak potwierdzone historyczne informacje mówią, że założycielem miasta jest Mircea cel Bătrân, a sam Bukareszt powstał po zwycięstwie nad Turkami w XIV wieku.

Bukareszt liczy prawie dwa miliony ludności. Od 1862 roku jest stolicą Rumunii. Zniszczenia, w tym trzęsienie ziemi w 1977 roku i zmiany spowodowane przez niszczący reżim zahamowały jego rozwój tylko na chwilę. Dziś Bukareszt jest centrum medialnym i kulturalnym kraju. Jest również jednym z największych w Europie Południowej centrów przemysłowych i węzłów komunikacyjnych.

Chaotyczna zabudowa sprawia, że Bukareszt chociaż posiada wiele zabytków , trudno uznać za zabytkowe gdyż giną one między socrealistycznymi budowlami. Znajdziemy tam jednak wiele interesujących „perełek” – reprezentacyjne gmachy z drugiej połowy XIX wieku, śliczne cerkwie . „Paryskie Pole Elizejskie” czyli aleja Bulevardul Unirii. Jest też wiele parków i ogrodów , pięknych eklektycznych i neoklasycystycznych budowli.

„Obowiązkowym” punktem zwiedzania Bukaresztu jest Dom Ludu „Casa Poporului” obecnie gmach parlamentu, zbudowany za czasów Ceausescu.

Jest to największy po waszyngtońskim Pentagonie pod względem powierzchni gmach. Przespacerujmy się także najbardziej reprezentacyjną ulicą Calea Victoriei. Jej zabudowania są w stylu architektury paryskiej. Znajduje się na niej także wiele reprezentacyjnych secesyjnych budowli, cerkwi , teatrów i eleganckich sklepów i restauracji.

Nie brakuje też spokojniejszych miejsc gdzie można odpocząć. Niedaleko znajduje się park Cismigiu ze sztucznym jeziorem.

Otwarto je w 1847 roku według planów niemieckiego architekta Karola Meyera. W Bukareszcie znajduje się też największy na świecie Ogród Botaniczny z 10 000 tysiącami gatunków roślin.

Ze względu na zaskakujące „połączenia architektoniczne” Bukareszt najlepiej zwiedzać pieszo, by nie przegapić wielu pięknych miejsc ukrytych w gąszczu socrealistycznego betonu.