Kalkulator kredytowy jest przydatny dla wszystkich pragnących zaciągnąć kredyt, ponieważ pozwala natychmiast wyliczyć kilka kluczowych danych.
Dużo serwisów internetowych oferuje bezpłatny kalkulator kredytowy. Obsługa tego narzędzia jest łatwa i nie powinna sprawiać kłopotu. Przyszły kredytobiorca, chcący zaciągnąć kredyt, powinien najpierw obliczyć ratę poprzez kalkulator.
Kalkulator pozwala na kalkulację prawdopodobnej raty kredytu. Nie jest kluczowe, jakiego rodzaju kredyt chcemy zaciągnąć – hipoteczny czy samochodowy, kalkulatory dostosowane są do każdego kredytu. Wystarczy wpisać przypuszczalną kwotę kredytu, termin spłaty rat i wysokość oprocentowania, aby wyliczyć kwotę raty.

Siarczanowe i chlorowo-sodowe gorące źródła radioaktywne (do 56°C) wspomagające leczenie schorzeń reumatycznych i narządów ruchu są znane od czasów antycznych. Przekazy o nich pojawiają się już podczas wyprawy wojsk rzymskich na Dację (I w. n.e.). Po zajęciu Dacji Rzymianie nazwali miejscowość Thermae Herculi, wznieśli w niej świątynię, kilka łaźni i pomnik Herkulesa, ponieważ z nim kojarzono moc, która miała wypływać wraz z wodą z okolicznych gór.

Czczono tu również Eskulapa (bóg sztuki lekarskiej) i boginię Higieję. Uzdrowisko działało z powodzeniem przez 170 lat, następnie w trakcie wędrówek ludów i przemarszów wojowniczych plemion zostało zniszczone i zapomniane – odkryto je ponownie pod koniec XVIII w. W następnym stuleciu cieszyło się ogromną popularnością, a odwiedzali je m.in. cesarz Franciszek Józef i jego żona Elżbieta Bawarska (Sissi).

Obecnie większość wspaniałej XIX-wiecznej zabudowy jest w ruinie, ale po latach kryzysu Baile Herculane zaczyna odżywać. Niezbyt wygórowane ceny w hotelach przyciągają mniej zamożnych urlopowiczów. Są wśród nich nie tylko kuracjusze, ale także miłośnicy górskich wędrówek – okoliczne góry Cernei i MehedinÞi są bowiem jednym z nielicznych miejsc w Karpatach, gdzie spotkać można prawdziwie bałkańskie krajobrazy.

Podstawową atrakcją w kurorcie są oczywiście kąpiele termalne w basenach i łaźniach. Niektóre ośrodki wymagają skierowania lekarskiego, ale niekiedy pani pilnująca przybytku przymyka oko na brak kwitka, a nierzadko lekarz wystawi go bez większych problemów.

Łaźnie Neptuna lub Siarczane w klasycznym secesyjnym pałacu (częściowo w remoncie) istnieją od pierwszej połowy XIX w. Kąpieli zażywa się w niewielkich basenikach, a skierowanie najłatwiej otrzymać u dr. Silvoæanu pracującego w hotelu Hercules. Łaźnie są też w hotelu Apollo. Najlepszym miejscem na relaks są przeznaczone specjalnie dla turystów łaźnie Ætrand Terma (bez skierowań, temperatura wody 30°C; z basenem na wolnym powietrzu oraz mniejszymi krytymi basenikami. Można też skorzystać z łaźni w hotelu Roman, których dzieje sięgają czasów starożytnych. Pozostałe po Rzymianach ruiny pieczołowicie odbudowano, a nad nimi wzniesiono hotel. Na drugim piętrze funkcjonuje zwykły współczesny basen.

Na terenie uzdrowiska rozrzucone są źródełka z wodą mineralną charakteryzującą się wysoką zawartością siarki (łagodzącą problemy żołądkowe), niektóre fantazyjnie obudowane. Izvorul Neptun II w pobliżu hotelu Herkules to kamienna altanka, gdzie z lwiej głowy leje się woda, obok jest skromniejsze źródło Neptun III. Blisko hotelu Roman wypływa Izvorul Hercule II.

W centrum, w głębi str. Cernei, stoi ciekawy budynek dawnego kasyna wybudowany przez Habsburgów w 1800 r., połączony z pawilonami, w których mieściły się hotele (obecnie w remoncie). W części kasyna urządzono skromne Muzeul de Istorie (Muzeum Historyczne. Przed kasynem nie sposób przeoczyć ogromnej 200-letniej sekwoi.

Kilka kilometrów w górę doliny Czernej znajdują się prymitywne baseny termalne „7 izvoare” (ok. 50 min pieszo z uzdrowiska). Miejsce można rozpoznać bez trudu po zaparkowanych samochodach i rozbitych przy drodze namiotach. Kąpiel w źródłach jest darmowa. W okolicy działa kemping a także kilka budek z fast foodem i napojami.

Najdłuższymi dopływami Dunaju na terytorium Rumunii są: Aluta, Muresz, Prut (rzeka graniczna między Rumunią a Mołdową), Seret (Siret), Jałomica (Ialomiţa), Samosz i Ardżesz (Argeş). Większość rumuńskich rzek wypływa z Karpat, nierzadko tworząc malownicze przełomy, takie jak Przełom Czerwonej Wieży (Turnu Roşu) na Alucie.

Jeziora w Rumunii (ponad 2300) są raczej nieduże: ich łączny obszar wynosi przeszło 2600 km2. Największą powierzchnię ma liman Razim (415 km2), oddzielony od Morza Czarnego wąską piaszczystą mierzeją. Wiele jezior znajduje się na terenach górskich, na wysokości ponad 1500 m.

Zingarina przybywa do Transylwanii, by w sercu Rumunii odnaleźć mężczyznę, którego kocha. Spotkała Milana we Francji, ale pewnego dnia ten zniknął bez słowa wytłumaczenia. Dziewczyna, mimo że spodziewa się dziecka, rzuca się w wir poszukiwań w towarzystwie nie odstępującej jej na krok przyjaciółki, Marie.

Na jednym z ludowych festynów Zingarina odnajduje kochanka, jednak zostaje przez niego odrzucona. Wściekła i obolała emocjonalnie porzuca Marie, która jest jedynym ogniwem łączącym ją z przeszłością i próbuje stopić się z nieznanym krajem. Spotyka samotnika Tchangalo, mężczyznę, który tak jak ona, nie ma korzeni i nie zna granic…

Para wyrzutków – wędrowny paser i ciężarna dziewczyna ostentacyjnie nosząca cygański strój – przemierza odrealnione, puste i ośnieżone pejzaże. To właśnie tu – w krainie postkomunistycznej ruiny i pogańskich rytuałów, biedy i wszechogarniającej fiesty, smutnego zawodzenia żebrzących dzieci i żywiołowej muzyki – Zingarina będzie szukała ukojenia i wewnętrznego spokoju.

Na przystawkę

Rumuni zwykli rozpoczynać biesiadę od apéritifu. Najczęściej będzie to śliwowica lub owocowa brandy – ţuică na Wołoszczyznie i Mołdawii, palincă w Siedmiogrodzie, horincă w Maramureş; trunki domowej roboty zawierają od 40% alkoholu, czasem dochodząc nawet do 60 – 70% . Wraz z karafką i kieliszkami na stół zawita przystawka, taka jak slană – wędzona szynka wieprzowa, tobă – rodzaj salcesonu z podrobów wieprzowych, caltaboşi – gotowane wątroba i nerki wieprzowe, posiekane, a następnie owinięte w jelita wieprzowe, lub kromki chleba z zacuscą – pastą z warzyw gotowanych w dużej ilości oleju, często wspaniale pikantną i salată de vinete – pasta z bakłażanów.

Pasterskie specjały

Mamałydze (mămăligă, przyrządzanej na gęsto z mąki kukurydzianej) należy się osobne miejsce. W Polsce pięknie nazywana „słońcem na talerzu”, jest ona najbardziej tradycyjną i zarazem najbardziej literacką potrawą rumuńską. Bardzo prosta, była (i nadal jest) codzienną potrawą na wsi, gdzie chleb jadano tylko w niedziele i święta, spożywaną ze wspólnego naczynia, okraszoną niczym więcej jak tylko kawałkami sera (telemei), masłem i śmietaną; tak przyrządzoną mămăligę cu brânză şi smântână serwuje się w każdej restauracji z kuchnią rumuńską. W Siedmiogrodzie posmakować można mamałygi zwanej taci şi-nghite (co dosłownie znaczy: zamknij się i połknij); zapiekana w piecu, posiada dwie warstwy kaszy kukurydzianej oddzielone warstwą sera, masła i jajek. Wędrując górami i odwiedzając owczarnie, nie dostaniemy jednak żadnego z powyższych dań. Możemy natomiast zostać poczęstowani potrawą o nazwie bulz ciobănesc – plackami z gęstej mamałygi nadzianymi brânzą de burduf i smażonymi bezpośrednio na żarzących się węglach. Na dokładkę skosztować można balmoş; do gotującej się mieszanki masła i dużej ilości kwaśnej śmietany pasterze dodają mąki kukurydzianej i tak powstaje wyborna pasterska mamałyga, którą podaje się ze zsiadłym mlekiem i telemeą.

Wrzące ciorby

Rumuni raczej rzadko jedzą lekkie zupy (supă). Dużo wyżej cenią sobie zawiesiste ciorby, często przecierane z warzyw, zawierające mięso i okraszone śmietaną. Jest wiele rodzajów ciorb, stąd wymienimy tylko najpopularniejsze: ciorbă de burtă – flaczki, zawsze podawane z kwaśną śmietaną i ostrą papryką; ciorbă de perişoare – z klopsikami; ciorbă ţărănească – zupa chłopska z wielu warzyw i wołowiny; ciorbă de potroace – rosół drobiowy z dużą ilością kwaśnicy, znany z dobroczynnych właściwości, dla tych, którzy zabawili się zanadto poprzedniego dnia; ciorbă de varză cu smântână – kapuśniak z kwaśną śmietaną. Wśród nielicznych lekkich zup popularnością cieszy się supă cu găluşti – z kluseczkami z lanego ciasta. W delcie Dunaju koniecznie trzeba spróbować natomiast znakomitej borş pescăresc – barszczu rybnego, na wodzie z Dunaju, z mamałygą. Szczególnym rodzajem zupy podawanej zwłaszcza w okresie Świąt Bożego Narodzenia jest piftie – bardzo smaczna galaretowa wieprzowa zupa z czosnkiem. Wegetarianie mogą spróbować ciorby de legume – zupy jarzynowej.

Pięciogwiazdkowe sarma

Choć można je znaleźć także i w innych bałkańskich krajach, to jednak gołąbki (sarma) są uważane przez większość Rumunów za danie narodowe (pomimo tego, że pochodzą z Turcji, gdzie zamiast wieprzowiny do farszu używano baraniny). Można je spotkać przyrządzone podobnie jak w Polsce – w liściu kapusty, ale kiszonej (sarmale în foi de varză murată), albo też na sposób bałkański – w liściu winorośli (sarmale în foi de viţă); oba rodzaje dusi się w sosie pomidorowym. Dla wzmocnienia smaku niektórzy kucharze przed włożeniem garnka do pieca dodają trochę smalcu i szynki. Sarmy najlepiej smakują podawane z mamałygą, kwaśną śmietaną i ostrą papryką. W okresie postuprawosławnego podaje się sarmale de post – faszerowane ryżem z przyprawami. W delcie Dunaju można zakosztować sarmali cu peşte – gołąbków rybnych (!). Z kolei w Maramureszu, zwłaszcza na święta Bożego Narodzenia, gotuje się wyśmienite sărmăluţe în cuib (gołąbeczki w gniazdach, trudne do znalezienia w restauracjach). Są to małe gołąbki wkładane kolejno jeden w drugi z różnymi farszami: wołowym, wieprzowym i baranim. Czyż nie są one doskonała ilustracją rumuńskiej mozaiki kulturowej? Uwielbiana na nizinach wieprzowina, pasterska, „górska” baranina oraz siedmiogrodzka cielęcina.